Pierwszą znaną, aczkolwiek nietrwałą fundacją joannicką w Polsce było osadzenie szpitalników w Zagości przez księcia Henryka Sandomierskiego, wg Jana Długosza w 1154 roku. W 1187 roku książe wielkopolski Mieszko III Stary wraz z biskupem poznańskim Radwanem przekazuje joannitom kościół św. Michała (póżniej pod wezwaniem św.Jana Jerozolimskiego) wraz z przytułkiem-szpitalem. Powstała w ten sposób komandoria, istniejąca do lat 30-tych XIX wieku, kiedy to została zlikwidowana przez pruskich zaborców, po śmierci ostatniego komandora Andrzeja Marcina Miaskowskiego.
      Tradycje maltańskie w Polsce obejmują również komandorię stwołowicką na Litwie, fundacji radziwiłłowskiej i krótko działający pod koniec XVIII wieku Przeorat Polski. W okresie zaborów polscy kawalerowie maltanscy działali w różnych związkach narodowych oraz in gremio religionis. Po uzyskaniu niepodległości przez Polskę czlonkowie Związku Śląskich Kawalerów Maltańskich - Alfred Chłapowski i Ferdynand Radziwiłł podjęli inicjatywę stworzenia polskiej organizacji maltańskiej. Działalność ta został uwieńczona sukcesem i w dniu 27 czerwca 1929 roku bullą Wielkiego Mistrza Fra Galeazzo von Thun und Hohenstein zalegalizowano istnienie Związku Polskich Kawalerów Maltańskich z siedziba w Poznaniu. Praca nowo powstałego Zwiazku ogniskowała się na organizowaniu przejętych od Zwiazku Sląskich Kawalerów Maltańskich szpitali w Rychtalu i Rybniku oraz nowo utworzonym szpitalu w Ołyce.
      Podczas oblężenia Warszawy przez Niemców w 1939 roku i w czasie okupacji wielką rolę odegrał Szpital Maltański w Warszawie, kierowany przez kawalera maltańskiego dr Stanisława Lipkowskiego-Milewskiego. Po Powstaniu Warszawskim Szpital został ewakuowany do Częstochowy, gdzie decyzją władz komunistycznych został rozwiązany w 1949 roku. Po wojnie Związek Polskich Kawalerów Maltańskich działał wyłącznie na Zachodzie, przełomem był zorganizowany  w Warszawie 17 pażdziernika 1992 roku konwent ZPKM, a przedtem nawiązanie stosunków dyplomatycznych między suwerennym Zakonem Maltańskim a Rzecząpospolitą Polską.
      7 czerwca 1990 powstała Fundacja św. Jana Jerozolimskiego "Pomoc Maltańska" dla organizowania pracy charytatywnej ZPKM w Polsce. W latach 90-tych Związek Polskich Kawalerów Maltańskich zorganizował Specjalistyczną Przychodnię Onkologiczną "Pomoc Maltańska" przy parafii św. Jana Jerozolimskiego za Murami w Poznaniu oraz objął swoim patronatem działalność młodzieżowej Maltańskiej Służby Medycznej, a także koordynował rozprowadzanie darów w postaci leków i sprzętu dla polskich szpitali.
      Podczas powodzi w lipcu 1997 ZPKM we współpracy z niemiecką Malteser Hilfdienst dopomógł ok. 250 rodzinom z Opolszczyzny i Kotliny Kłodzkiej łączną sumą 400 000 PLN. 13 kwietnia 1999 powstała kolejna Fundacja Polskich Kawalerów Maltańskich "Pomoc Maltańska" tworzaca aktualnie między innymi placówkę dziennej terapii zajęciowej dla osób z upośledzeniem umysłowym w Puszczykowie pod Poznaniem.
      21 maja 1999 Związek został zarejestrowany pod nazwą Związek Polskich Kawalerów Maltańskich Suwerennego Rycerskiego Zakonu Szpitalników św. Jana Jerozolimskiego zwanego Rodyjskim oraz Maltańskim z siedzibą w Krakowie.

Władze Zwiazku:

• Prezydent -  J E Juliusz hrabia Ostrowski, Kawaler Wielkiego Krzyża Honoru i  Dewocji w Posłuszeństwie
• Prezydent honorowy - J E Władysław hrabia Tarnowski, Kawaler Wielkiego Krzyża Posłuszeństwa
• I Viceprezydent - Jacek hrabia Broel Plater,  Kawaler Honoru i Dewocji w Posłuszeństwie
• II Viceprezydent - Roger Morawski, Kawaler Honoru i Dewocji
• Kanclerz - Adam Leszczyński, Kawaler Łaski Magistralnej
• Szpitalnik - Krzysztof Moczurad, Kawaler Łaski Magistralnej w Posłuszeństwie
• Skarbnik - Maciej baron Heydel, Kawaler Łaski i Dewocji

• Jacek hrabia Mycielski, Kawaler Honoru i Dewocji
• Andrzej Potworowski, Kawaler Honoru i Dewocji
• Wojciech Starowiejski, Kawaler Honoru i Dewocji

Historia ZPKM
M. Koszutski